Dit citaat werpt een licht op de echtheid en de blijvende passie die Ozzy Osbourne voor zijn vak koestert. Het spreekt het idee van authenticiteit in de muziekwereld aan: het blijven omarmen en vieren van een bepalend oeuvre in plaats van tekenen van vermoeidheid of minachting ervoor te tonen. Ozzy's positieve reactie duidt op een diep respect voor de nummers, de geschiedenis en de fans die zijn reis hebben gesteund, zowel als frontman van Black Sabbath als als soloartiest.

Het raakt ook een breder thema dat relevant is voor iedereen met een carrière of beroep: hoe vaak wordt iemand gevraagd of hij 'moe' is van het doen wat hem überhaupt beroemd of gepassioneerd heeft gemaakt? Vaak voelen artiesten en professionals zich misschien in een hokje geplaatst of beperkt, maar de houding van Ozzy herinnert ons eraan om te eren waar we vandaan komen en de erfenis die we hebben opgebouwd. Het is een bewijs van veerkracht en liefde voor het werk.

Bovendien spreekt er een nederigheid en warmte uit zijn reactie. In plaats van arrogantie of vermoeidheid vindt hij vreugde in het herhaaldelijk uitvoeren van deze nummers, waarmee hij dankbaarheid toont voor zijn fans en zijn muzikale roots. Deze omarming van continuïteit daagt de soms harde perceptie uit dat creatieven zichzelf voortdurend opnieuw moeten uitvinden om relevant te blijven. Ozzy’s standpunt moedigt aan om het verleden te omarmen als een levend onderdeel van het heden, een manier om verbonden, geïnspireerd en echt ‘geweldig’ te blijven in de ogen van degenen die hem bewonderen.

Uiteindelijk onderstreept deze uitwisseling de relatie tussen een kunstenaar en zijn werk, en herinnert ons eraan dat passie doorzettingsvermogen voedt en dat vreugde in iemands vak tijd en verwachting overstijgt.

---Henry Rollins---