Dit citaat geeft prachtig de paradox van ouderschap en het leven zelf weer. Het benadrukt hoe de dagelijkse ervaringen – gevuld met strijd, slapeloze nachten en constante eisen – elke dag een eindeloos gevoel kunnen geven. Ouderlijke dagen worden vaak gekenmerkt door repetitieve routines, onmiddellijke problemen en een meedogenloos gevoel van drukte. Deze periode kan overweldigend lijken, waardoor veel ouders blijven stilstaan ​​bij de uitputting en uitdagingen die schijnbaar eeuwig duren.

Onder deze schijnbaar eindeloze dagelijkse sleur schuilt echter een diepgaande waarheid: de vluchtige aard van de tijd zodra die kostbare jaren voorbij zijn. Naarmate kinderen snel groeien, glijden mijlpalen zoals de eerste stapjes, schoolprestaties en tienerjaren snel voorbij. De jaren, die ooit zo lang leken tijdens de eerste postpartumperiode of de vroege kinderjaren, worden nu gezien als korte hoofdstukken van ons leven. Dit besef nodigt uit tot reflectie over het belang van het koesteren van elk moment, het aanwezig zijn en het waarderen van de kleine, schijnbaar alledaagse dagelijkse interacties die de basis leggen voor levenslange herinneringen.

Het begrijpen van deze dichotomie moedigt ouders en verzorgers aan om geduld te vinden te midden van de chaos en te genieten van de vluchtige momenten die op de lange termijn de jeugd van een kind en zijn eigen reis bepalen. Het herinnert ons eraan dat de tijd voortdurend in een snel tempo vooruitgaat en dringt er bij ons op aan bewust en doelbewust met onze kostbare tijd om te gaan. Uiteindelijk kan het omarmen van de lengte van dagen met het besef dat jaren van voorbijgaande aard zijn, leiden tot een betekenisvollere, dankbare benadering van het dagelijks leven en het verstrijken van de tijd.

---Don Willett---