In het midden van het leven zijn we in de dood, zeggen bisschoppers aan het graf.
(In the midst of life we are in death, Episcopalians say at the graveside.)
In "Het jaar van magisch denken", onderzoekt Joan Didion de complexiteit van verdriet en verlies na de onverwachte dood van haar man. Ze reflecteert op hoe het leven doorgaat te midden van diepgaand verdriet en de strijd om de finaliteit van de dood te begrijpen. Haar persoonlijke verhaal vangt de emotionele turbulentie en isolatie die dergelijke ervaringen kan vergezellen en een rauwe en eerlijke weergave van rouw biedt.
Didion weerspiegelt het sentiment dat in het citaat van Episcopalianen wordt gevonden, "te midden van het leven zijn we in de dood." Deze uitdrukking omvat de verwevenheid van het leven en de dood, en benadrukt dat de realiteit van sterfelijkheid een altijd aanwezig is van het menselijk bestaan, zelfs op onze meest levendige momenten. Door haar schrijven illustreert Didion hoe de onvermijdelijkheid van de dood ons begrip van het leven zelf vormt.