Leerlingen werden gefixeerd in de positie van brede zwarte dilatatie die hersendood betekent en zouden uiteraard nooit meer op licht reageren.
(pupils were fixed in the position of wide black dilatation that signifies brain death, and obviously would never respond to light again.)
In haar aangrijpende werk, 'het jaar van magisch denken', biedt Joan Didion een diepgaande verkenning van verdriet en verlies. Ze reflecteert op de aangrijpende ervaringen rond de ziekte van haar man en uiteindelijke dood, waardoor de diepgaande emotionele impact die dergelijke gebeurtenissen hebben op iemands leven overbrengt.
Een bijzonder opvallend moment illustreert de finaliteit van de dood wanneer Didion de staat van de leerlingen van haar man beschrijft, vast en verwijd, een duidelijk teken van hersendood. Deze beelden onderstreept de onherroepelijke aard van verlies, wat een punt aangeeft waarop hoop verdwijnt, waardoor een onuitwisbaar stempel over het rouwproces blijft.