[Een moment nemen om na te denken over zoiets universeel alledaags als ontlasting onthult diepgaande waarheden over menselijke gelijkheid en nederigheid. Zoals Trevor Noah suggereert, ontneemt de daad van uitscheiding de sociale status, rijkdom, roem en pretenties. Deze gemeenschappelijkheid herinnert ons eraan dat we onder de lagen van de maatschappelijke hiërarchie allemaal fundamenteel hetzelfde zijn. In zekere zin is er een intieme authenticiteit die op zulke persoonlijke momenten naar voren komt; het legt tegelijkertijd kwetsbaarheid en gelijkheid bloot. De humor en openhartigheid van het erkennen van de goddelijke of diepgaande aard van een dergelijke basisactiviteit verzachten onze pretenties en herinneren ons aan onze gedeelde menselijke ervaring. Deze erkenning kan nederigheid en mededogen bevorderen, omdat het benadrukt dat ondanks onze verschillen – of ze nu materieel, spiritueel of sociaal zijn – bepaalde aspecten van ons fysieke bestaan ​​universeel zijn. Als je dit onderzoekt, kun je misschien een diepere waardering voor nederigheid vinden – in het besef dat zelfs degenen die op het toppunt van macht en roem staan, onderworpen zijn aan dezelfde fundamentele menselijke functies. Dergelijke reflecties kunnen onze maatschappelijke verhalen over superioriteit uitdagen en een oprechter respect voor iedereen oproepen, ongeacht hun status. Het herinnert ons eraan dat authenticiteit en nederigheid verbonden zijn met het omarmen van onze gedeelde menselijkheid, inclusief onze meest alledaagse en natuurlijke ervaringen. En door dat te doen, kunnen we een groter gevoel van empathie cultiveren, in het besef dat we onder alle maatschappelijke façades allemaal gelijk zijn in onze kwetsbaarheid en menselijkheid.