We geloven misschien in de verantwoordelijkheid van de staat om de verpletterende armoede te verlichten die 40 procent van de Latijns-Amerikaanse bevolking treft, maar de meesten van ons zijn ook van mening dat er geen betere remedie voor die armoede bestaat dan een sterkere, meer mondiaal geïntegreerde economie.
(We may believe in the state's responsibility to alleviate the crushing poverty that afflicts 40 percent of Latin America's population, but most of us also affirm that there is no better cure for that poverty than a stronger, more globally integrated economy.)
Dit citaat benadrukt het complexe evenwicht tussen sociale verantwoordelijkheid en economische integratie. Hoewel het aanpakken van armoede een morele verplichting is, ligt de meest effectieve langetermijnoplossing volgens de spreker in het bevorderen van een mondiaal verbonden economie. Dit perspectief benadrukt dat voor duurzame ontwikkeling wellicht het openstellen van markten en het aanmoedigen van internationale samenwerking nodig is, maar het nodigt ook uit tot nadenken over de potentiële risico's van de mondialisering, zoals toegenomen ongelijkheid of verlies van lokale industrieën. Het navigeren door deze genuanceerde benaderingen is cruciaal voor de toekomstige vooruitgang van Latijns-Amerika, waarbij sociaal medeleven wordt gecombineerd met economisch pragmatisme.
