A kiedy podniosłem wzrok i zobaczyłem cię takim, jakim byłeś, bez krzykliwych szat i bez uroczystego kielicha, nagle poczułem nadzieję. „Nie widziałem, jak patrzysz” – powiedział Mirasol. „Nie chciałem, żebyś widział” – powiedział Mistrz. „I szybko odwróciłem wzrok, bo wiedziałem, że nadzieja była fałszywa. Wiedziałem – myślę, że wiedziałem – że tak naprawdę nie chodziło o nadzieję, ale o patrzenie na ciebie. Więc spojrzałem na Horulda i na jego miecz i przypomniałem sobie, że zaraz mnie zabiją.
(And when I looked up and saw you as you were, in no gaudy robes and bearing no solemn goblet - suddenly I had hope.''I did not see you looking,' said Mirasol.'I did no want you to see,' said the Master.'And I looked away quickly, because I knew the hope was false. I knew - I think I knew - that it was not really about hope, it was about looking at you. And so I looked at Horuld, and at his sword, and reminded myself that they were about to kill me.)
Fragment ten uwypukla moment rozpaczy zmieszanej z przelotnym poczuciem nadziei. Mówca, początkowo podniesiony na duchu na widok innej pozbawionej pretensji osoby, zdaje sobie sprawę, że nadzieja, jaką żywił, była złudna. Mistrz przyznaje, że nie chce być widziany, co sugeruje głębsze poczucie bezbronności i ciężar oczekiwań, jakie wiążą się z sprawowaniem władzy. Ten moment podkreśla znaczenie połączenia, ale także ból rozpoznania jego potencjalnej daremności.
Odpowiedź Mirasol odzwierciedla uznanie dla tego skomplikowanego krajobrazu emocjonalnego. Uświadomienie sobie, że jej nadzieja opierała się na wyidealizowanej percepcji, a nie na rzeczywistości, prowadzi ją do skierowania uwagi na bardziej bezpośrednie problemy, takie jak Horuld i bezpośrednie zagrożenie, jakie stwarza. Ta zmiana ilustruje walkę między pragnieniem nadziei a surowością danej sytuacji, ujmując w przejmujący temat narracji, w której nadzieja splata się z uznaniem niebezpieczeństwa i rzeczywistości.
