Nie jestem idealnym graczem.
(I'm not a perfect player.)
Uznanie niedoskonałości jest oznaką pokory i samoświadomości. Przypomina nam, że nikt nie jest bez skazy i że rozwój często wynika z uznania własnych niedociągnięć. Przyjęcie tego sposobu myślenia pozwala nam skupić się na ciągłym doskonaleniu, a nie na doskonałości, co może być zarówno motywujące, jak i uwalniające. Zachęca do odporności, ponieważ niepowodzenia są postrzegane jako część procesu uczenia się, i sprzyja autentyczności w naszych dążeniach.