Jestem tak absurdalnie szczęśliwy, że byłoby obrzydliwe, gdybym tego nie przyznał.
(I'm so ludicrously lucky, it would be disgusting if I didn't acknowledge it.)
Cytat ten podkreśla głębokie poczucie wdzięczności i pokory. Dostrzeżenie własnego szczęścia, zwłaszcza gdy wydaje się ono niemal nadmierne, zachęca do myślenia opartego na docenianiu i samoświadomości. Służy jako przypomnienie, aby nie przyjmować szczęśliwych okoliczności za coś oczywistego i zachować pokorę w stosunku do swoich błogosławieństw. Akceptowanie tego, co mamy, może sprzyjać pozytywnemu nastawieniu i motywować innych do uznania własnego losu bez wstydu i arogancji.