Ten cytat Imre Lakatosa podkreśla głęboki sceptycyzm co do obiektywności wiedzy, zarówno w naukach przyrodniczych, jak i zwłaszcza w naukach społecznych. Sugeruje, że akceptacja teorii nie jest wyłącznie funkcją jej ważności empirycznej lub logicznej, ale jest pod silnym wpływem czynników społecznych – a mianowicie tego, ile osób ją popiera, jak gorąco w nią wierzy i jak głośno jej broni. Ta obserwacja obnaża czynnik ludzki stojący za konsensusem naukowym. W nauce najlepiej byłoby, gdyby teorie oceniano na podstawie ich mocy wyjaśniającej i adekwatności empirycznej. Jednak Lakatos zwraca uwagę, że nawet tutaj konsensus może być kształtowany raczej przez dynamikę społeczną, politykę lub subiektywne zaangażowanie, a nie czystą racjonalną ocenę.

Rozszerzając tę ​​logikę na nauki społeczne, które badają społeczeństwa i zachowania ludzkie, cytat stwierdza, że ​​prawda jeszcze bardziej uwikłana jest w władzę. W dziedzinach, w których głęboko zakorzenione są ludzkie perspektywy, ideologie i interesy, dominująca narracja często odzwierciedla istniejące struktury władzy, a nie obiektywne prawdy. Zatem „prawda leży we władzy” ucieleśnia krytyczny pogląd na wiedzę jako nierozerwalnie związaną z wpływem i dominacją społeczną.

Refleksja ta wzywa nas do podejścia do wiedzy naukowej z pokorą i krytyczną świadomością. Zachęca do uznania, w jaki sposób konteksty społeczne, polityczne i historyczne kształtują to, co jest uznawane za „prawdę”. Uznając rolę władzy i wiary w popieraniu teorii, przypomina się zarówno naukowcom, jak i społeczeństwu, że wiedza rzadko jest neutralna lub stała – jest dynamiczna i często kwestionowana. Taki wgląd sprzyja nieustannemu krytycznemu dociekaniu i czujności przed samozadowoleniem w bezwarunkowym akceptowaniu dominujących paradygmatów.