Gdyby można było obniżyć bezrobocie do, powiedzmy, 2 procent kosztem pewnej, stałej stopy inflacji na poziomie 10 procent rocznie, a nawet 20 procent, byłby to dobry interes.
(If unemployment could be brought down to say 2 percent at the cost of an assured steady rate of inflation of 10 percent per year, or even 20 percent, this would be a good bargain.)
Cytat ten podkreśla kompromis między bezrobociem a inflacją, koncepcję często omawianą w politykach makroekonomicznych. Sugeruje to, że w pewnych kontekstach akceptacja wyższej stopy inflacji może być uzasadniona, jeśli będzie skutkować znacząco niższym bezrobociem. Perspektywa ta podważa tradycyjny pogląd, że inflacja i bezrobocie są ze sobą odwrotnie powiązane, i rodzi ważne pytania o dopuszczalne granice inflacji w dążeniu do celów związanych z zatrudnieniem. Skłania nas to do zastanowienia się, w jaki sposób decydenci równoważą stabilność gospodarczą z krótkoterminowymi korzyściami i czy takie kompromisy są trwałe lub korzystne w dłuższej perspektywie.
