Cytat podkreśla zawiły związek między muzyką i tańcem, pokazując, jak charakterystyczny rytm może inspirować i rzucać wyzwanie kreatywności tancerza. „Que Sera Sera”, piosenka o pozornie prostej nazwie, skrywa w sobie złożone wzorce rytmiczne, które wymagają bystrego słuchu i elastycznej choreografii. Kiedy znany kompozytor A.R. Rahman tworzy bity, jego muzyczny geniusz często owocuje kompozycjami, które wypychają wykonawców poza konwencjonalne granice. Interpretacja takiej muzyki poprzez taniec nie polega jedynie na podążaniu za tempem, ale na uwewnętrznieniu rytmu i przełożeniu go na ekspresyjny ruch. Proces ten podkreśla artyzm związany z choreografią taneczną – wymagający głębokiego zrozumienia niuansów muzycznych i fizycznego ucieleśnienia rytmu. Pokazuje także, jak angażowanie się w niekonwencjonalne rytmy może sprzyjać innowacjom, skłaniając tancerzy do rozwijania unikalnych stylów i technik. Wyzwanie, o którym wspomniał Prabhu Deva, odzwierciedla jego dążenie do doskonałości i pasję do uchwycenia esencji muzyki Rahmana poprzez ruch. Takie twórcze wysiłki są niezbędne w sztukach performatywnych, ponieważ pobudzają wykonawców do rozwoju technicznego i artystycznego, umożliwiając widzom doświadczenie surowych emocji i złożoności zawartych w kompozycjach muzycznych. Ostatecznie ten cytat przypomina nam, że taniec jest interpretacyjną formą sztuki, która rozwija się, podejmując wyzwanie polegające na tłumaczeniu różnorodnych wyrażeń muzycznych na fascynujące historie wizualne, wzbogacające zarówno artystę, jak i widza.