Prawodawca powinien być łagodny, wyrozumiały i ludzki. Prawodawca powinien być zdolnym architektem, który wznosi swoje budowle na fundamencie miłości własnej, a interes wszystkich powinien być produktem interesów każdego.
(The lawgiver ought to be gentle, lenient and humane. The lawgiver ought to be a skilled architect who raises his building on the foundation of self-love, and the interest of all ought to be the product of the interests of each.)
Cytat ten podkreśla znaczenie współczucia i mądrości w rządzeniu. Ustawodawca powinien podejść do swojej roli z życzliwością i zrozumieniem, budując system zakorzeniony w indywidualnym interesie, który ostatecznie przyniesie korzyści społeczeństwu jako całości. Projektując przepisy, które dostosowują osobiste zachęty do zbiorowego dobrobytu, zarządzanie staje się bardziej naturalne i skuteczne. Metafora architekta podkreśla znaczenie starannego planowania i integralności moralnej w tworzeniu sprawiedliwego społeczeństwa. Takie podejście opowiada się za prawami, które są nie tylko autorytatywne, ale także humanitarne, sprzyjają szacunkowi i promują harmonię między obywatelami.
