Istnieją dwa typy gitarzystów sesyjnych. Czyta się i odtwarza tylko to, co mówią „kropki”. Drugi dodaje coś wyjątkowego i gra nuty i solówki o jakich marzysz. Wielki Jim Sullivan był takim graczem.
(There are two types of session guitar players. One reads and only plays what the 'dots' say. The other adds that something special and plays notes and solos you dream of. Big Jim Sullivan was such a player.)
Ten cytat podkreśla różnicę pomiędzy technicznie sprawnymi muzykami studyjnymi a tymi, którzy mają iskrę twórczą. Chociaż dokładne czytanie nut jest cenną umiejętnością, prawdziwy kunszt często polega na dodawaniu osobowości i improwizacji, które podnoszą jakość wykonania. Wielki Jim Sullivan był przykładem tej równowagi, łącząc umiejętności techniczne z muzyczną duszą. Dostrzeżenie takich muzyków podkreśla znaczenie wyjścia poza zwykłe nuty w celu stworzenia zapadającej w pamięć, wyrazistej muzyki.
