Twierdzenie Octavii E. Butler, że ludzie są z natury hierarchiczni, skłania do istotnej refleksji nad naturą naszych struktur społecznych i indywidualnych zachowań. W całej historii społeczeństwa miały tendencję do organizowania się warstwowo, często w oparciu o takie czynniki, jak władza, bogactwo, wiedza lub wpływy społeczne. Tendencję tę można postrzegać jako odzwierciedlenie naszej ścieżki ewolucyjnej, na której hierarchiczna organizacja mogła zapewnić przewagę w przetrwaniu, umożliwiając grupom koordynację wysiłków, efektywną dystrybucję zasobów i ustanowienie wyraźnego przywództwa. Jednakże takie struktury mogą również prowadzić do nierówności, wyzysku i stagnacji, jeśli nie są zarządzane w sposób przemyślany. Uznanie, że hierarchia jest naturalnym aspektem społeczeństwa ludzkiego, nie oznacza, że ​​nie można jej kwestionować ani restrukturyzować. Otwiera drzwi do dialogu na temat tego, jak możemy stworzyć systemy, które równoważą naturalne tendencje ze sprawiedliwością i równością. Na poziomie osobistym zrozumienie naszej skłonności do hierarchii może prowadzić do większej empatii i świadomości dynamiki społecznej występującej w naszych interakcjach. Zachęca nas do zbadania, czy hierarchie, które wyznajemy, służą dobru zbiorowemu, czy też utrwalają podziały. Ostatecznie to spostrzeżenie zachęca nas do refleksji nad tym, w jaki sposób możemy ewoluować poza ramy czysto hierarchiczne w kierunku modeli bardziej włączających i opartych na współpracy, zapewniających dostępność przywództwa i wpływu, a nie ograniczanie ich wrodzonymi tendencjami. Przyjęcie tego realizmu pozwala na zróżnicowane podejście do postępu społecznego – uznanie naszej natury przy jednoczesnym dążeniu do bardziej sprawiedliwego społeczeństwa.