Kiedy siedzę na ławce, umieram.
(When I sit on the bench, I'm dying.)
Ten cytat podkreśla emocjonalne piętno, jakie może mieć na jednostkę odsunięcie na bok lub brak aktywnego uczestnictwa. Podkreśla znaczenie poczucia zaangażowania i wartości, czy to w sporcie, czy w innych aspektach życia. Kiedy jesteśmy odsunięci od działania, możemy odczuwać poczucie straty lub stagnacji. Służy jako przypomnienie, że bycie częścią zespołu lub działaniem nie polega tylko na wynikach, ale także na poczuciu więzi i spełnieniu. To uczucie rezonuje z każdym, kto doświadczył okresów bezczynności lub wykluczenia, podkreślając potrzebę celu i pasji w naszych zajęciach.