Dlaczego mówisz, że jestem sam? Moje ciało jest ze mną, gdziekolwiek jestem, opowiadając mi niekończące się historie o głodzie i satysfakcji, zmęczeniu i śnie, jedzeniu i piciu, oddychaniu i życiu. Któż mógłby być sam w takim towarzystwie?
(Why do you say that I am alone? My body is with me wherever I am, telling me endless stories of hunger and satisfaction, weariness and sleep, eating and drinking and breathing and life. With such company who could ever be alone?)
W cytacie z książki „Children of the Mind” Orsona Scotta Carda narrator zastanawia się nad pojęciem samotności. Rzucają wyzwanie idei samotności, podkreślając obecność własnego ciała, które przez całe życie angażuje się w różnorodne doświadczenia i doznania. Ciało jest stałym towarzyszem, doświadczającym głodu, zaspokojenia i rytmu życia, wskazując, że spełnienie pochodzi z wnętrza, a nie z okoliczności zewnętrznych.
Ta perspektywa sugeruje, że jednostki nigdy nie są tak naprawdę same, ponieważ ich wewnętrzne doświadczenia dostarczają bogatych narracji, które łączą je z życiem. Autor pokazuje, że nasza fizyczna egzystencja wypełniona jest ciągłymi historiami i interakcjami, co sugeruje, że złożoność doświadczeń życiowych może złagodzić poczucie samotności. Ostatecznie obecność samoświadomości i doświadczeń cielesnych sprzyja głębokiemu połączeniu, które przeciwdziała poczuciu izolacji.
