Eric Hoffer'ın bu sözü, yaratıcılığın ve değişimin ardındaki temel itici güç olarak tatminsizliğin doğasını araştırıyor. Hem sanatçılar hem de devrimciler temel bir huzursuzluk duygusundan kaynaklanırlar, ancak bu huzursuzluğu çok farklı sonuçlara kanalize ederler. İçsel gerçekleri ifade etme arzusuyla hareket eden sanatçı, çoğunlukla özgünlük ve duygusal özgünlük arayışıyla tatminsizliği güzellik, yansıma ve yenilik eserlerine dönüştürüyor. Ürünleri algılara meydan okuyan, duygu uyandıran ve anlayışı derinleştiren sanatsal yaratımlardır. Tersine, devrimciler memnuniyetsizliği ayaklanmaya kanalize ederek aktivizm, protesto veya radikal değişim yoluyla toplumsal dönüşüm arayışına girerler. Amaçları adaletsizlikleri veya hatalı olarak algıladıkları sistemleri düzeltmek olsa da eylemleri kaosa, yeniden yapılanmaya veya isyana yol açabilir. Alıntıyı derinleştiren şey, tatminsizliğin doğası gereği yıkıcı ya da yapıcı olmadığının, bireyin amacına ve bakış açısına bağlı olarak farklı şekillerde kendini gösteren güçlü bir katalizör olduğunun kabul edilmesidir. Bu farklı sonuçlar arasındaki gerilim, insani hoşnutsuzluğun hem estetik ilerleme hem de toplumsal dönüşüm için nasıl verimli bir zemin görevi görebileceğinin altını çiziyor. Aynı zamanda memnuniyetsizliğin doğası hakkında felsefi soruları da gündeme getiriyor; bu ister bir büyüme işareti, ister bir acı kaynağı, ister her ikisi mi? Sonuçta Hoffer bize aynı iç huzursuzluğun şaşırtıcı derecede farklı ürünlere ilham verebileceğini hatırlatarak insan motivasyonunun karmaşıklığını ve yenilik ve değişimin farklı yollarını vurguluyor.