შავი ხვრელი ნამდვილად არის ძალიან მდიდარი სტრუქტურის მქონე ობიექტი, ისევე როგორც დედამიწას აქვს მთების, ხეობების, ოკეანეების და ა.შ. მდიდარი სტრუქტურა. მისი დახრილი სივრცე ტრიალებს ცენტრალურ სინგულარობას, როგორც ჰაერი ტორნადოში.
(A black hole really is an object with very rich structure, just like Earth has a rich structure of mountains, valleys, oceans, and so forth. Its warped space whirls around the central singularity like air in a tornado.)
ეს ანალოგია ასახავს შავი ხვრელების რთული და დინამიური ბუნების ნათელ სურათს. შავი ხვრელები, რომლებიც ხშირად აღიქმებიან, როგორც უბრალო კოსმოსური სიცარიელეები ან უსასრულო სიმკვრივის იდუმალი წერტილები, რეალურად შეიცავს სიმდიდრეს, რომელიც ასახავს ნაცნობ ხმელეთის პეიზაჟებს - მთებს, ხეობებს და ოკეანეებს. შავი ხვრელის ირგვლივ დახრილი სივრცის დროისა და ტორნადოში მობრუნებულ ჰაერთან შედარებით, ციტატა ხაზს უსვამს ძლიერ და ქაოტურ გრავიტაციულ ეფექტებს, რომლებიც ხდება მოვლენათა ჰორიზონტთან და სინგულარობასთან. მბრუნავი სივრცე-დრო ვარაუდობს, რომ შავი ხვრელები არ არიან სტატიკური არსებები, არამედ დინამიური რეგიონებია რთული შიდა სტრუქტურებითა და ქცევით. ეს პერსპექტივა ეხმარება შავი ხვრელების დემისტიფიკაციას, რაც მათ კომპლექსურ ფიზიკას უფრო მეტად ასახავს ნაცნობი გამოსახულების საშუალებით. ის ასევე მიუთითებს იმაზე, რომ შავი ხვრელები შეიძლება ფლობდნენ ფენებს ან მახასიათებლებს, რომლებიც ჯერ კიდევ ბოლომდე არ არის გასაგები, შესაძლოა რეგიონებთან, რომლებიც განსხვავებულად იქცევიან მათთან ურთიერთქმედების ენერგიისა და მატერიის მიხედვით. გარდა ამისა, მათ ირგვლივ სივრცის „მოტრიალების“ აღწერა ხაზს უსვამს ტურბულენტურ გარემოს, რომელიც იქმნება, როდესაც მატერია იწევს შიგნით, თბება და შესაძლოა აკრეციულ დისკებს წარმოქმნის მოვლენათა ჰორიზონტის გადაკვეთამდე. ეს ანალოგია იწვევს ცნობისმოყვარეობას შავი ხვრელების შიდა სტრუქტურის შესახებ, რომელიც რჩება ერთ-ერთ ყველაზე დამაინტრიგებელ საზღვარად თანამედროვე ასტროფიზიკაში. ამ კოსმოსური გიგანტების გაგება არა მხოლოდ გვეხმარება ჩავწვდეთ სამყაროს ფუნდამენტურ ფუნქციებს, არამედ გადალახავს ჩვენი ცოდნის საზღვრებს გრავიტაციის, კვანტური მექანიკისა და თავად სივრცის ბუნების შესახებ.
