ეს ციტატა ლაკონურად ასახავს ღრმა ჭეშმარიტებას დიზაინსა და ცოცხალ გამოცდილებას შორის განსხვავების შესახებ. მიუხედავად იმისა, რომ არქიტექტორებს შეუძლიათ ზედმიწევნით შექმნან სახლი - ფოკუსირებული სტრუქტურაზე, ესთეტიკას, ფუნქციონალურობასა და ინოვაციებზე - ეს ელემენტები კულმინირდება სივრცეში, რომელიც არსებობს მხოლოდ გეგმებისა და გეგმების მიღმა. ინდივიდი, რომელიც ბინადრობს ამ სივრცეში, ავსებს მას მნიშვნელობით, სუნით, ხმით და პირადი ენერგიით. სახლი უფრო მეტია, ვიდრე უბრალოდ ფიზიკური სტრუქტურა; ეს არის სიწმინდე, რომელიც ასახავს ვინ ვართ ჩვენ, ჩვენს მოგონებებს, მისწრაფებებსა და ყოველდღიურ რუტინას. სახლის დიზაინის აქტი არის გამოცდილი ხელობა - ეს არის სივრცითი ურთიერთობების, მასალებისა და ესთეტიკის გაგება - მაგრამ სახლში ცხოვრება არის მუდმივი გამოცდილება, რომელიც გარდაქმნის სივრცეს პერსონალიზებულ გარემოში. ეს კონტრასტი ხაზს უსვამს ადამიანის ყოფნისა და პირადი შეხების მნიშვნელობას, რაც საბოლოოდ განსაზღვრავს სივრცეს, როგორც სახლს. იგი ხაზს უსვამს, რომ მშენებლობა აკმაყოფილებს მის სრულ მიზანს, როდესაც ის ემსახურება მისი მაცხოვრებლების საჭიროებებსა და კომფორტს, რაც მას უფრო მეტს აქცევს, ვიდრე უბრალოდ ინჟინერირებული ჭურვი. ციტატა ასევე მიუთითებს გარკვეულ თავმდაბლობაზე, იმის აღიარებით, რომ მიუხედავად იმისა, რომ არქიტექტორებს შეუძლიათ აკონტროლონ და გავლენა მოახდინონ დიზაინზე, ცხოვრების რეალურ არსს აყალიბებენ ოკუპანტები. შენობები შეიძლება დაპროექტდეს იდეალური სტანდარტების შესაბამისად; სახლებში ცხოვრობენ ემოციებით, მოგონებებით და ყოველდღიური რიტუალებით, რაც მათ აცოცხლებს. მაშასადამე, ნამდვილი არქიტექტურა მოიცავს არა მხოლოდ ფიზიკური სივრცის შექმნას, არამედ იმის გაგებას, თუ რა აგრძნობინებს ადამიანს საკუთარ სახლში - კომფორტს, უსაფრთხოებას, უნიკალურობას და კუთვნილებას.