ბავშვობის უმეტესი ნაწილი შიშში ვცხოვრობდი.
(I ended up living in fear for most of my childhood.)
ამ ციტატაზე ფიქრი გვახსენებს იმ ღრმა გავლენას, რაც ბავშვობის გამოცდილებას შეიძლება ჰქონდეს ინდივიდის ემოციურ ჯანმრთელობასა და მსოფლმხედველობაზე. ჩამოყალიბების წლებში შიშში ცხოვრება ხშირად ტოვებს ნაწიბურებს, რომლებიც გავლენას ახდენენ ადამიანის უსაფრთხოების, ნდობისა და თვითშეფასების გრძნობაზე ზრდასრულ ასაკში. შიში, განსაკუთრებით ბავშვობაში, შეიძლება მომდინარეობდეს სხვადასხვა წყაროდან - იქნება ეს მშფოთვარე სახლის გარემო, ძალადობა, უგულებელყოფა თუ ცხოვრებისეული გარემოებების არაპროგნოზირებადი. ასეთი გამოცდილება აყალიბებს ჩვენს აღქმას, რაც ზოგჯერ იწვევს შფოთვას, თავშეკავებას ან ჰიპერფხიზლობას, როგორც დაძლევის მექანიზმებს. ამ ციტატის მიღმა არსებული ემოციის ამოცნობა ხაზს უსვამს, თუ რამდენად გადამწყვეტია ბავშვობა ჩვენი ფუნდამენტური რწმენისა და ემოციური გამძლეობის ჩამოყალიბებაში.
როდესაც ვინმე იზიარებს, რომ ბავშვობის უმეტესი ნაწილი შიშში ცხოვრობდა, ეს არა მხოლოდ ასახავს მათ პირად ბრძოლას, არამედ ხაზს უსვამს თანაგრძნობისა და გაგების მნიშვნელობას. ბევრი ადამიანი ატარებს ტვირთს, რომელიც არ აირჩია ან არ იმსახურებდა და ამის აღიარება შეიძლება იყოს პირველი ნაბიჯი განკურნებისა და მხარდაჭერისკენ. ის ასევე გვახსენებს იმ სასიცოცხლო როლს, რომელსაც უსაფრთხო, მზრუნველი გარემო თამაშობს განვითარებაში. ბავშვობის შიშები, თუ გაუთვალისწინებელია ან იგნორირებულია, შეიძლება მოგვიანებით გამოვლინდეს როგორც ნდობის პრობლემები, ფობიები ან ემოციური ნაწიბურები. თუმცა, თერაპიის, მხარდაჭერისა და გაგების მეშვეობით, ხშირად შესაძლებელია ამ ადრეული ჭრილობების დაპირისპირება და განკურნება. ასეთი გამოცდილების გაზიარება ხელს უწყობს თანაგრძნობას და წაახალისებს სხვებს, ეძიონ დახმარება, თუ ისინი კვლავ ატარებენ ტვირთს წარსულიდან, აძლიერებს იმედის გრძნობას, რომ განკურნება შესაძლებელია.
საბოლოო ჯამში, ეს ციტატა ემსახურება როგორც გამძლეობის შეხსენებას - როგორ შიშით ცხოვრების მიუხედავად, ბევრს შეუძლია იპოვნოს გზები, რომ გადალახოს წარსული და გაძლიერდეს, გამოიყენოს მათი ისტორიები, როგორც ზრდისა და თანაგრძნობის კატალიზატორი საკუთარი თავის და სხვების მიმართ.
