ჭეშმარიტი ხელოვანი ისეთივე უკმაყოფილო ადამიანია, როგორც რევოლუციონერი, მაგრამ რამდენად დიამეტრალურად საპირისპიროა ის პროდუქტები, რომლებსაც თითოეული თავისი უკმაყოფილების გამოხდის.
(The genuine artist is as much a dissatisfied person as the revolutionary yet how diametrically opposed are the products each distills from his dissatisfaction.)
ერიკ ჰოფერის ეს ციტატა იკვლევს უკმაყოფილების ბუნებას, როგორც კრეატიულობისა და ცვლილების ფუნდამენტურ მამოძრავებელ ძალას. ხელოვანებიც და რევოლუციონერებიც არეულობის ძირითადი გრძნობიდან მომდინარეობენ, მაგრამ ისინი ამ არეულობას სრულიად განსხვავებულ შედეგებამდე ატარებენ. მხატვარი, რომელსაც ამოძრავებს შინაგანი ჭეშმარიტების გამოხატვის სურვილი, ხშირად ორიგინალურობისა და ემოციური ავთენტურობისკენ სწრაფვა, უკმაყოფილებას გარდაქმნის სილამაზის, ასახვისა და ინოვაციის ნამუშევრებად. მათი პროდუქცია არის მხატვრული შემოქმედება, რომელიც იწვევს აღქმებს, იწვევს ემოციებს და აღრმავებს გაგებას. ამის საპირისპიროდ, რევოლუციონერები უკმაყოფილებას აჯანყდებიან, ეძებენ საზოგადოების ტრანსფორმაციას აქტივიზმის, პროტესტის ან რადიკალური ცვლილებების გზით. მიუხედავად იმისა, რომ მათი განზრახვა შეიძლება იყოს უსამართლობის ან სისტემების გამოსწორება, რომლებსაც ისინი არასწორად აღიქვამენ, მათმა ქმედებებმა შეიძლება გამოიწვიოს ქაოსი, რესტრუქტურიზაცია ან აჯანყება. ციტატას ღრმად ხდის იმის აღიარება, რომ უკმაყოფილება არ არის არსებითად დესტრუქციული და კონსტრუქციული, მაგრამ არის ძლიერი კატალიზატორი, რომელიც ვლინდება განსხვავებული გზებით, რაც დამოკიდებულია ინდივიდის მიზანსა და პერსპექტივაზე. დაძაბულობა ამ განსხვავებულ შედეგებს შორის ხაზს უსვამს იმას, თუ როგორ შეიძლება ადამიანის უკმაყოფილება იყოს ნაყოფიერი ნიადაგი როგორც ესთეტიკური პროგრესისთვის, ასევე საზოგადოების ტრანსფორმაციისთვის. ის ასევე ბადებს ფილოსოფიურ კითხვებს თავად უკმაყოფილების ბუნების შესახებ - არის ეს ზრდის ნიშანი, ტანჯვის წყარო თუ ორივე ერთად. საბოლოო ჯამში, ჰოფერი შეგვახსენებს, რომ ერთსა და იმავე შინაგან არეულობას შეუძლია გასაოცრად განსხვავებული პროდუქტების შთაგონება, რაც ხაზს უსვამს ადამიანის მოტივაციის სირთულეს და ინოვაციებისა და ცვლილებების მრავალფეროვან გზებს.
