შიშით ჩვენი გატაცება ღრმად არის ფესვგადგმული იმაში, თუ როგორ რეაგირებს ჩვენი გონება საფრთხეზე და გაურკვევლობაზე. შიში მოქმედებს როგორც ძლიერი ემოციური გამომწვევი, იპყრობს ჩვენს ყურადღებას და გვაიძულებს ყურადღება გავამახვილოთ პოტენციურ საფრთხეებზე. ამ პასუხს აქვს ევოლუციური უპირატესობები, რადგან მას შეუძლია გვაფრთხილოს გარდაუვალი საფრთხეების შესახებ და ხელი შეუწყოს გადარჩენას. თუმცა, თანამედროვე საზოგადოებაში ეს ფიქსაცია შეიძლება გახდეს ორლესლიანი მახვილი. მაგალითად, მედია საშუალებები ხშირად აძლიერებენ შიშებს - იქნება ეს პოლიტიკური არეულობის, ჯანმრთელობის კრიზისების ან კატასტროფების შესახებ - რადგან შიში განაპირობებს ჩართულობას და ემოციურ ინვესტიციას. ეს ქმნის ციკლს, სადაც ჩვენი ტვინი განპირობებულია ისტორიებისა და სიტუაციების ძიებაში, რომლებიც იწვევს შფოთვას, ზოგჯერ რაციონალური აზროვნების და მშვიდი ასახვის ხარჯზე.

ამ მომხიბვლელობას ასევე შეუძლია გავლენა მოახდინოს ქცევაზე და გადაწყვეტილების მიღებაზე, ზოგჯერ იწვევს პანიკას, ცრურწმენას ან ირაციონალურ რეაქციებს. ჩვენ შეიძლება უგულებელვყოთ პოზიტიური ამბები ან ადამიანური მიღწევები, რომლებიც არ გამოიმუშავებენ იმავე დონის ემოციურ რეაქციას. პირიქით, შიშმა შეიძლება გამოიწვიოს ისეთი მნიშვნელოვანი ქმედებები, როგორიცაა საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის ზომები ან უსაფრთხოების ზომები. ამ ნიმუშის ამოცნობა საშუალებას გვაძლევს გავხდეთ უფრო ყურადღებიანი ჩვენი ემოციური მიკერძოების შესახებ და გამოვიმუშაოთ ინფორმაციის დამუშავების უფრო ჯანსაღი გზები.

საბოლოო ჯამში, შიშისადმი ჩვენი მიზიდულობის გაგება არა მხოლოდ ნათელს ჰფენს ადამიანურ ბუნებას, არამედ გვიბიძგებს ვეძიოთ წონასწორობა - ვაღიაროთ ის, რაც გვაშინებს ჩვენს მსოფლმხედველობაში დომინირების გარეშე. გასაღები შეიძლება მდგომარეობდეს იმაში, რომ გავაცნობიეროთ, როდის ვლინდება შიში, როგორც სასარგებლო ემოცია და როდის ხდება ის მანიპულაციურ ან კონტრპროდუქტიულ ძალად, რომელიც გვიბიძგებს უფრო რაციონალური და თანამგრძნობი პასუხებისკენ.