დამახსოვრება, ვფიქრობ, ადამიანის ძირითადი უფლებაა. არა ის, რაც ადამიანს უჩნდება, როცა ის იქ არის, არამედ როგორც გამომშრალი ყელი უდაბნოში, როცა ის გაქრება.
(To be remembered is, I think, a basic human right. Not one that occurs to a person when it is there, but like a parched throat in the desert when it is gone.)
ეს ციტატა ეხება ადამიანის არსებობის ღრმა ასპექტს - აღიარებისა და გახსენების თანდაყოლილ სურვილს. თავის არსში, ის ვარაუდობს, რომ სხვების დამახსოვრება არ არის მხოლოდ წარმავალი სურვილი, არამედ შესაძლოა ადამიანის ფუნდამენტური უფლება. ჩვენს ცხოვრებაში, მნიშვნელობისა და მემკვიდრეობისკენ სწრაფვა ხშირად გადახლართულია ჩვენს ქმედებებთან, ურთიერთობებთან და სამყაროში შეტანილ წვლილებთან. როდესაც ვფიქრობთ ხსოვნის მნიშვნელობაზე, ის ბადებს წარმოდგენებს გრძელვადიანი ზემოქმედების შესახებ - როგორ შეიძლება ჩვენი საქმეები გადააჭარბოს ჩვენს ფიზიკურ ყოფნას და გააგრძელოს გავლენა ან შთაგონება. უდაბნოში გამომშრალი ყელის მეტაფორა ნათლად ასახავს ლტოლვისა და სიმცირის განცდას, რომელიც ჩნდება მაშინ, როდესაც გაქრება გახსენების შესაძლებლობა და ხაზს უსვამს რამდენად განუყოფელია ეს საჭიროება ჩვენი ფსიქიკისთვის. ის გვაფიქრებინებს იმაზე, თუ როგორ ვცხოვრობთ ჩვენი ცხოვრებით: ჩვენ უბრალოდ გავდივართ, თუ ვქმნით მომენტებს და ვტოვებთ შთაბეჭდილებებს, რომლებიც ჩვენს ადგილს იცავს სხვების მეხსიერებაში?
ეს იდეა ასევე ხელს უწყობს უფრო ფართო საუბარს სიკვდილიანობაზე, მემკვიდრეობაზე და სოციალურ ქსოვილზე, რომელიც გვაკავშირებს. გვსურს თუ არა ხსოვნას ჩვენი არსებობის დასადასტურებლად, დასამტკიცებლად ან მნიშვნელოვანი წვლილისთვის? თითოეულმა ადამიანმა შეიძლება განსხვავებულად მიიჩნიოს ამ მიზეზების პრიორიტეტი, მაგრამ უნივერსალური თემა აქტუალური რჩება. გარდა ამისა, ის ბადებს კითხვებს იმის შესახებ, თუ როგორ პატივს სცემენ საზოგადოებები თავიანთ წევრებს - ისტორიის, მოთხრობების ან კულტურული ხსოვნის საშუალებით - და როგორ აყალიბებს ეს აღიარებები კოლექტიურ იდენტობას.
საბოლოო ჯამში, ციტატა ხაზს უსვამს იმას, რომ გახსენების სურვილი ადამიანური გამოცდილების განუყოფელი ელემენტია, ისევე როგორც უდაბნოში საზრდოს წყურვილი - ღრმად ჩამჯდარი არსება, რომელიც ინარჩუნებს ცხოვრებისეულ მნიშვნელობას. ამის აღიარებამ შეიძლება შთააგონოს ჩვენ ვიცხოვროთ მიზანმიმართულად, მიზნად ისახავს შევქმნათ ტალღები, რომლებიც სცილდება ჩვენს სიცოცხლეს და ასრულებენ ადამიანის ინსტინქტურ უფლებას, რომ გვახსოვდეს.
