ოქტავია ე. ბატლერის მტკიცება, რომ ადამიანები არსებითად იერარქიულნი არიან, იწვევს მნიშვნელოვან ასახვას ჩვენი სოციალური სტრუქტურებისა და ინდივიდუალური ქცევების ბუნებაზე. ისტორიის მანძილზე საზოგადოებები მიდრეკილნი იყვნენ ფენებად მოეწყონ, ხშირად ისეთ ფაქტორებზე, როგორიცაა ძალაუფლება, სიმდიდრე, ცოდნა ან სოციალური გავლენა. ეს ტენდენცია შეიძლება განიხილებოდეს, როგორც ჩვენი ევოლუციური გზის ასახვა, სადაც იერარქიულმა ორგანიზაციამ შეიძლება უზრუნველყოს გადარჩენის უპირატესობა, რაც საშუალებას აძლევდა ჯგუფებს კოორდინაცია გაუწიონ ძალისხმევას, გაანაწილონ რესურსები ეფექტურად და დაამყარონ მკაფიო ლიდერობა. თუმცა, ასეთმა სტრუქტურებმა ასევე შეიძლება გამოიწვიოს უთანასწორობა, ექსპლუატაცია და სტაგნაცია, თუ არ არის გააზრებული მართვა. იმის აღიარება, რომ იერარქია ადამიანთა საზოგადოების ბუნებრივი ასპექტია, არ ნიშნავს იმას, რომ მისი გამოწვევა ან რესტრუქტურიზაცია შეუძლებელია. ის ხსნის კარს დიალოგისთვის იმის შესახებ, თუ როგორ შეგვიძლია შევქმნათ სისტემები, რომლებიც დააბალანსებს ბუნებრივ ტენდენციებს სამართლიანობასა და სამართლიანობას. პიროვნულ დონეზე, იერარქიისკენ ჩვენი მიდრეკილების გაგებამ შეიძლება გამოიწვიოს უფრო დიდი თანაგრძნობა და ცნობიერება სოციალური დინამიკის შესახებ, რომელიც მოქმედებს ჩვენს ურთიერთქმედებაში. ის გვაიძულებს გამოვიკვლიოთ, ემსახურება თუ არა იერარქიები, რომლებსაც ჩვენ ვიცავთ კოლექტიურ სიკეთეს, თუ აგრძელებს დაყოფას. საბოლოო ჯამში, ეს შეხედულება მოგვიწოდებს დავფიქრდეთ იმაზე, თუ როგორ შეგვიძლია განვვითარდეთ წმინდა იერარქიული ჩარჩოების მიღმა უფრო ინკლუზიური და თანამშრომლობითი მოდელებისკენ, რაც უზრუნველყოფს, რომ ლიდერობა და გავლენა ხელმისაწვდომი იყოს და არა თანდაყოლილი ტენდენციებით შეზღუდული. ამ რეალიზმის გათვალისწინება საშუალებას გვაძლევს მივიღოთ ნიუანსირებული მიდგომა სოციალური პროგრესისადმი - ვაღიაროთ ჩვენი ბუნება და ვისწრაფოდეთ უფრო სამართლიანი საზოგადოებისკენ.