Elke poging tot humor onmiddellijk na 11 september werd als smakeloos beschouwd.
(Any attempts at humor immediately after September 11th were deemed tasteless.)
Het citaat benadrukt de maatschappelijke grens die tijdelijk opnieuw werd gedefinieerd na de tragische gebeurtenissen van 11 september. Het onderstreept hoe uitingen van humor, die vaak worden beschouwd als een essentieel onderdeel van de menselijke veerkracht en coping-mechanismen, soms als ongepast of respectloos kunnen worden beschouwd in de nasleep van een catastrofe. Deze verschuiving weerspiegelt een collectief gevoel van verdriet, shock en rouw dat eerdere normen van terloopse of komische expressie tenietdoet. In tijden van crisis worden de gevoeligheden van mensen groter, en wat normaal gesproken acceptabel zou kunnen zijn in normale omstandigheden, wordt nu als ongevoelig of aanstootgevend ervaren. De maatschappelijke consensus vraagt vaak om een periode van plechtigheid en respect om de getroffenen te eren, wat kan leiden tot een tijdelijke terugtrekking uit de humor in het publieke debat. Humor kan echter ook dienen als kanaal voor genezing, waardoor individuen trauma kunnen verwerken in privé- of vertrouwde gemeenschappen, maar de timing en inhoud zijn van cruciaal belang. Naarmate het collectieve verdriet afneemt, kunnen de grenzen rond humor in de loop van de tijd losser worden en terugkeren naar de normen van vóór de crisis of nieuwe normen ontwikkelen die zowel respect als de menselijke behoefte aan lichtzinnigheid erkennen. Dit citaat weerspiegelt het delicate evenwicht dat samenlevingen handhaven tussen empathie en het menselijke verlangen om in moeilijke tijden verlichting te vinden door middel van humor. Het herinnert ons aan het belang van context en gevoeligheid in communicatie, vooral op momenten van collectieve kwetsbaarheid.
