Kan ik me nog precies herinneren wanneer ik mijn man ‘verloor’? Was dit het moment waarop ik zijn veters voor hem moest strikken? Of toen we niet meer met elkaar konden lachen? Terugkijkend is dat keerpunt onmogelijk te bepalen. Maar dat is nu eenmaal de aard van dementie.
(Can I remember exactly when I 'lost' my husband? Was it the moment when I had to start tying his shoelaces for him? Or when we stopped being able to laugh with each other? Looking back, that turning point is impossible to pinpoint. But then, that's the nature of dementia.)
Deze aangrijpende reflectie benadrukt hoe verwoestend en verraderlijk dementie kan zijn. Het verschuift op subtiele wijze de perceptie van verlies – van een specifiek moment naar een voortdurend proces dat gedeelde herinneringen en verbindingen uitholt. De emotionele tol is enorm, wat benadrukt dat de achteruitgang niet alleen biologisch is, maar ook de structuur van relaties diepgaand beïnvloedt. De dubbelzinnigheid van het ‘keerpunt’ onderstreept de onvoorspelbare en voortdurende aard van de impact van dementie, en herinnert ons aan het belang van compassie en begrip voor de getroffenen en hun dierbaren.
