Dit citaat van Sigmund Freud benadrukt de diepgaande impact van communicatie en de kracht die woorden hebben bij het vormgeven van de menselijke samenleving. Het suggereert dat de essentie van de beschaving geworteld is in ons vermogen om conflicten op te lossen door middel van spraak in plaats van geweld. Toen mensen er voor het eerst voor kozen om hun woede of ontevredenheid door middel van woorden te uiten, zetten ze een cruciale stap weg van primaire agressie en richting sociale orde. Deze transitie betekent de ontwikkeling van taal, empathie en redeneren – eigenschappen die samenwerking en samenleven mogelijk maken. Woorden worden niet alleen instrumenten voor individuele expressie, maar ook voor het opbouwen van gemeenschappen, wetten en moraal. De verschuiving van fysiek geweld naar verbale uitwisseling weerspiegelt een evolutionaire mijlpaal waarin mensen leerden hun impulsen te beheersen en begrip te zoeken in plaats van vernietiging. Deze daad van het kiezen van woorden boven wapens belichaamt een fundamenteel aspect van beleefdheid en vooruitgang – het erkennen dat communicatie krachtiger is dan vechten. Bovendien onderstreept het het belang van dialoog en mildere vormen van conflictoplossing bij het handhaven van de maatschappelijke harmonie. Het verwijst ook naar de kwetsbaarheid van de beschaving; want als de basis van de sociale orde in taal geworteld is, dan moet de taal zelf zorgvuldig gecultiveerd en gewaardeerd worden. In de kern belichaamt Freuds citaat het idee dat de vooruitgang van de beschaving nauw verbonden is met ons vermogen tot gecontroleerde, betekenisvolle communicatie, waarbij potentieel destructieve impulsen worden omgezet in constructieve sociale banden en innovaties.