Dit citaat van Frederick Franck geeft op aangrijpende wijze de transformatieve kracht van tekenen weer, niet alleen als artistieke techniek, maar ook als een diepgaande manier om de werkelijkheid waar te nemen. Het suggereert dat tekenen een diepere betrokkenheid bij de wereld mogelijk maakt, een betrokkenheid die de observatie op oppervlakteniveau overstijgt. Tijdens het tekenen engageert de kunstenaar zich om echt te zien, waarbij hij het gewone opsplitst in zijn fundamentele details en nuances. Dit proces onthult de buitengewone aard die in het alledaagse ligt. Franck impliceert dat zonder deze actieve, bewuste poging om vast te leggen en te begrijpen, onze waarneming op zijn best oppervlakkig blijft; we kunnen aan talloze details en wonderen voorbijgaan zonder ze echt te registreren.

Vanuit een breder perspectief spreekt dit inzicht over een universele waarheid over aandacht en bewustzijn. In de moderne, snelle wereld vliegen velen van ons door het leven zonder echt het unieke karakter van onze dagelijkse omgeving te herkennen. Tekenen, zowel als discipline als als meditatieve praktijk, moedigt 'langzaam zien' aan, een opzettelijke, geconcentreerde observatie die de waardering en verbinding vergroot. Bovendien reflecteert het op de aard van creativiteit en leren; het is door actieve creatie en participatie dat het begrip zich verdiept. Het citaat resoneert verder dan de kunst en moedigt alle individuen aan om het leven met nieuwsgierigheid en aandacht te benaderen en verborgen wonderen te ontdekken in wat misschien alledaags lijkt.

Uiteindelijk verheft dit citaat tekenen verder dan louter een vaardigheid; het is een weg naar herontdekking en verwondering, die ons uitnodigt om de symmetrie, complexiteit en schoonheid te waarderen die inherent zijn aan alles wat we normaal over het hoofd zien.