Ik kon de perzik proeven en de zachte lucht voelen die uit een metro -rooster op mijn benen blazen en ik kon lila en afval en duur parfum ruiken en ik wist dat het iets vroeg of laat zou kosten - omdat ik daar niet thuishoorde, niet van daaruit komt - maar wanneer je een hoge emotionele balans hebt.
(I could taste the peach and feel the soft air blowing from a subway grating on my legs and I could smell lilac and garbage and expensive perfume and I knew that it would cost something sooner or later - because I did not belong there, did not come from there - but when you are twenty-two or twenty-three, you figure that later you will have a high emotional balance, and be able to pay whatever it costs.)
In Joan Didion's 'Slouching Towards Bethlehem' ontstaat er een levendige weergave van jeugdige ervaring en verlangen naar voren. De auteur schildert een zintuiglijke rijke scène en roept de smaak van perzik op en het gevoel van warme lucht door ondergrondse doorvoer. Deze elementen vangen de essentie van een vluchtig moment in een onbekende en intrigerende setting, die een combinatie van schoonheid en de realiteit van het stadsleven onthullen, gekenmerkt door conflicterende geuren van lila en afval. Deze sfeer weerspiegelt een diep verlangen naar behoren in een wereld die vreemd aanvoelt.
Didion geeft de jeugdige overtuiging dat emotionele volwassenheid uiteindelijk toestaat om door de complexiteit van de volwassenheid te navigeren. Op tweeëntwintig of drieëntwintig, is er vertrouwen in het vermogen om met gevolgen het hoofd te bieden, zelfs als het gevoel van verbondenheid zwak aanvoelt. De erkenning dat deze ervaring op een prijs kan komen, benadrukt de bitterzoete aard van de jeugd, waar hoop en onzekerheid met elkaar verweven als men begint aan hun reis door de keuzes van het leven, zich niet bewust van wat ons te wachten staat.
