De reflectie van Brian Eno biedt een diepgaand inzicht in zijn artistieke filosofie en benadrukt zijn verlangen om de traditionele grenzen tussen verschillende kunstvormen te overstijgen. Zijn benadering van het maken van ambient muziek benadrukt het creëren van soundscapes die dienen als een omgeving in plaats van als een lineair verhaal, waardoor de luisteraar wordt uitgenodigd om muziek te ervaren als een voortdurende, meeslepende ervaring. Deze mentaliteit sluit aan bij het idee van kunst als een omgevingsaanwezigheid – iets dat er altijd is en op subtiele wijze percepties beïnvloedt en vormgeeft zonder te domineren door expliciete verhalen. Tegelijkertijd droomt Eno ervan om visuele kunst te voorzien van muzikale kwaliteiten, waardoor visuele ervaringen dynamischer en vloeiender worden, vergelijkbaar met hoe muziek in de loop van de tijd evolueert. Deze kruisbestuiving vervaagt de grenzen tussen media, waardoor een meer holistische artistieke omgeving ontstaat waarin verschillende zintuigen en percepties elkaar beïnvloeden en versterken. Het daagt conventionele noties van narratieve en episodische progressie uit die vaak artistieke werken definiëren, en pleit in plaats daarvan voor een meer organische en ambient-bestaanswijze voor kunst. Een dergelijke aanpak moedigt zowel kunstenaars als publiek aan om ambiguïteit, proces en subtiliteit te omarmen, waarbij het belang van sfeer en perceptie wordt erkend boven decoratie of directe verhalen. Eno's ideeën verleggen de grenzen van hoe we de relatie tussen muziek, beeldende kunst en omgeving begrijpen, en inspireren talloze kunstenaars om werk te ontwikkelen dat meeslepend, evoluerend en subtiel invloedrijk is, waarbij de rol van kunst als een participatieve en integratieve ervaring wordt benadrukt.