Ik denk niet dat er een groot mysterie schuilt in het schrijven van vrouwelijke personages, zolang je maar met ze praat. Als je in een klooster zou wonen en nooit vrouwen zou ontmoeten, zou het misschien moeilijk zijn.
(I don't think there's any great mystery to writing female characters, so long as you talk to them. If you lived in a monastery and never met any women, maybe it would be difficult.)
- Ken Follett
Dit citaat benadrukt het belang van echt begrip en gesprek bij het creëren van karakters, vooral degenen die van jezelf verschillen. Het suggereert dat het schrijven van overtuigende vrouwelijke personages – of welke personages dan ook – in de kern berust op empathie en dialoog in plaats van op stereotypen of aannames. De humoristische analogie van het leven in een klooster benadrukt dat belichting en interactie de sleutel zijn tot authentieke portrettering. Het onderstreept dat het verrijken van de diepgang van een personage vaak voortkomt uit echte menselijke ervaringen en open communicatie, en niet uit overdenken of onnodige complexiteit. Uiteindelijk pleit het voor eenvoud en oprechtheid als essentiële hulpmiddelen voor meeslepende verhalen.
