Ik eet tonnen, drie volledige maaltijden per dag, en ik ga nooit naar de sportschool. Toen ik een kind was, zei mijn aardrijkskundeleraar: 'Je bent nu misschien slank, maar als je zo blijft eten, word je uiteindelijk heel dik.' Gelukkig denk ik niet dat ik de afgelopen twintig jaar veel veranderd ben, dus die leraar was een idioot.
(I eat tons, three full meals a day, and I never go to the gym. When I was a child, my geography teacher said, 'You may be slim now but if you carry on eating like that, you'll end up being really fat.' Fortunately, I really don't think I've changed much in the past two decades, so that teacher was an idiot.)
Dit citaat raakt op humoristische wijze de algemene misvattingen rond voeding, gewicht en gezondheid. Het daagt het stereotype uit dat veel eten onvermijdelijk tot gewichtstoename leidt, iets waar veel mensen een oordeel over ervaren. Het vertrouwen van de verteller in zijn eigen lichaam – dat behouden blijft ondanks het eten van grote maaltijden en geen sportschoolbezoek – roept vragen op over hoe we naar gezondheid en fysieke verschijning kijken. Het nodigt uit tot nadenken over de verscheidenheid aan factoren die van invloed zijn op iemands gewicht en welzijn, zoals metabolisme, genetica, levensstijl en misschien wel de nauwkeurigheid van algemeen gegeven gezondheidsadvies. Bovendien getuigt de botte afwijzing door de auteur van de voorspelling van de leraar van een speelse opstandigheid die weerklank vindt bij iedereen die onterecht wordt beoordeeld of in een hokje wordt geplaatst op basis van schijn of simpele aannames. Dit bekritiseert ook de manier waarop gezagsdragers, zoals leraren, soms ongegronde verklaringen kunnen afleggen die geen rekening houden met individuele verschillen. Naast humor benadrukt dit het belang van het niet internaliseren van negatieve opmerkingen en het behouden van zelfvertrouwen ondanks kritiek. Het citaat moedigt ons aan om de geldigheid van ongevraagde gezondheidsvoorspellingen in twijfel te trekken en de unieke verschillen in de manier waarop ons lichaam functioneert te waarderen. Uiteindelijk toont het een boeiend voorbeeld van persoonlijke veerkracht en de waarde van zelfacceptatie in het licht van maatschappelijke verwachtingen.
