Het citaat belicht op treffende wijze een hardnekkig maatschappelijk probleem dat geografische grenzen overstijgt: de uitsluiting van gemarginaliseerde gemeenschappen van volledige deelname aan het sociale, economische en culturele leven. Het onderstreept de trieste realiteit dat zelfs in enorm verschillende samenlevingen – Amerika, Frankrijk en een groot deel van Europa – bepaalde etnische minderheden te maken krijgen met systemische barrières die hun inclusie beperken. Zwarte stedelijke tieners in Amerika hebben lange tijd te kampen gehad met historische discriminatie, economische verschillen en sociale marginalisering, die hun vermogen om toegang te krijgen tot gelijke kansen en erkenning belemmeren. Op dezelfde manier worden Noord-Afrikanen in Frankrijk geconfronteerd met structurele uitdagingen die hun integratie en hun gevoel van verbondenheid beïnvloeden, ondanks dat ze een integraal onderdeel zijn van de Franse samenleving. De Roma, die in heel Europa vaak worden gestigmatiseerd en verbannen, ondergaan cumulatieve verwaarlozing en uitsluiting die hun levenskwaliteit en vooruitzichten beïnvloeden.

Deze reflectie vestigt de aandacht op de dringende behoefte aan alomvattende inclusiestrategieën die deze gemeenschappen niet alleen erkennen, maar er ook actief naar streven. Inclusie gaat niet alleen over fysieke aanwezigheid of wettelijke rechten, maar gaat ook over acceptatie, gelijkheid en het creëren van omgevingen waarin diversiteit wordt gevierd en benut voor sociale verrijking. Het beleid moet zich richten op onderwijs, werkgelegenheid, huisvesting en culturele erkenning en tegelijkertijd stereotypen en systemische vooroordelen bestrijden. Het citaat herinnert ons eraan dat inclusie een voortdurende inspanning is die bewustzijn, empathie en toegewijde actie vereist van overheden, instellingen en de samenleving als geheel. Alleen door echte inclusie te bevorderen kunnen samenlevingen vooruitgang boeken in de richting van eerlijkheid, cohesie en veerkracht in een steeds diverser wordende wereld.