W „Dzieci naszego sąsiedztwa” Naguib Mahfouz narracja bada społeczne postrzeganie samotnych kobiet, podkreślając stereotypy i nieporozumienia dotyczące ich niezależności. Wyrażenie „nie jest bardziej niebezpieczne niż samotna kobieta” odzwierciedla głęboko zakorzeniony strach przed kobiecą autonomią, sugerując, że społeczeństwo często oczernia kobiety, które zdecydują się pozostać singlem, przypisując im postrzegane zagrożenie dla tradycyjnych wartości.
Książka zagłębia się w złożoność tożsamości i relacji w społeczności, badając, w jaki sposób te poglądy wpływają na życie bohaterów. Mahfouz wykorzystuje doświadczenia samotnych kobiet, aby zakwestionować normy i kwestionować bezpieczeństwo przedstawione przez oczekiwania społeczne, ostatecznie ujawniając, że prawdziwe niebezpieczeństwo polega na sztywnym podejściu do wyborów kobiet.