„przepiórki i jesień” Naguib Mahfouz zagłębia się w złożony temat zmiany historycznej poprzez metaforyczny charakter litery „Lawa”. Ta postać stanowi błędną ambicję zmiany przeszłości, sugerując, że takie aspiracje są daremne i głupie. Narracja bada, w jaki sposób jednostki często zmagają się ze swoimi pragnieniami wpływać na wyniki historyczne, odzwierciedlając szerszy komentarz na temat ludzkiej natury i granic osobistej agencji.