Cytat ten podkreśla mimowolną naturę zapomnienia – to, jak pewne wspomnienia lub szczegóły znikają z naszej świadomości nie w wyniku wyboru, ale jako nieunikniona konsekwencja naszego mentalnego i emocjonalnego krajobrazu. Często zapomnienie jest postrzegane negatywnie, kojarzone z utratą lub słabością; służy jednak również jako kluczowy mechanizm odporności emocjonalnej i wydajności poznawczej. Idea, że ​​zapominamy, bo musimy, podkreśla naturalne ograniczenia naszej pojemności pamięci i konieczność selektywnego zachowywania. Nasze mózgi są nieustannie bombardowane informacjami i aby optymalnie funkcjonować, muszą ustalać priorytety, filtrować, a czasami usuwać szczegóły poniżej progu.

Co więcej, cytat ten skłania nas do rozważenia różnicy między zapominaniem dobrowolnym a zapominaniem wymuszonym. Często decydujemy się zapomnieć o pewnych rzeczach – celowo je tłumiąc lub zaprzeczając – jednak większość naszego zapominania dzieje się poza naszą wolą. Ten mimowolny proces może mieć działanie ochronne, chroniąc nas przed bolesnymi wspomnieniami lub przytłaczającymi bodźcami, pozwalając nam iść do przodu pomimo przeciwności losu. Odzwierciedla także nietrwałość pamięci, która jest z natury płynna, podatna na rozkład, zniekształcenia i wpływy zewnętrzne.

Na szerszym poziomie cytat zachęca do akceptacji tego naturalnego procesu. Zamiast przeciwstawiać się zapomnieniu, zrozumienie jego konieczności i nieuchronności może sprzyjać zdrowszemu podejściu do pamięci i historii. Przypomina nam, że zapominanie to nie tylko porażka, ale także istotna część ludzkiego poznania, która ułatwia rozwój, gojenie i adaptację. Przyjmując pogląd, że zapominamy, bo musimy, możemy znaleźć większy spokój w obliczu naszych słabości i przemijającej natury naszych wspomnień.