W „Timesie” wszyscy dziennikarze zajmujący się każdą tematyką kierowali się tymi samymi zasadami i mieli spełniać te same standardy, więc nigdy tak naprawdę nie myślałam o pisaniu o modzie jak o bańce.
(At the 'Times,' all journalists on every subject followed the same rules and were supposed to meet the same standards, so I never really thought about fashion writing as being in a bubble.)
[Suzy Menkes] podkreśla jednolitość i uczciwość standardów dziennikarskich w tak ważnej publikacji, jak The Times. Jej uwaga sugeruje, że pisanie o modzie jest często izolowane lub postrzegane w oderwaniu od szerszych standardów dziennikarskich, ale ona osobiście uważała, że w równym stopniu rządzi się tymi samymi zasadami. Ta refleksja podkreśla, jak sztywne wytyczne mogą podnieść poziom niszowej dziedziny, czyniąc ją częścią większego ekosystemu dziennikarskiego, a nie odrębną, izolowaną dziedziną. Skłania nas to również do rozważenia, w jaki sposób standardy zawodowe mogą wpływać na postrzeganie różnych gatunków lub specjalizacji w dziennikarstwie, sprzyjając szacunkowi i spójności w różnych dziedzinach.
