„Dystrykt 9” był pojedynczą metaforą przeciwko apartheidowi, a „Elyzjum” to bardziej ogólna metafora dotycząca imigracji oraz spotkania Pierwszego i Trzeciego Świata. Ale to, co najbardziej podoba mi się w tej metaforze, to fakt, że można ją skalować, aby pasowała do niemal każdego scenariusza.
('District 9' was a singular anti-Apartheid metaphor, and 'Elysium' is a more general metaphor about immigration and how the First World and Third World meet. But the thing that I like the most about the metaphor is that it can be scaled to suit almost any scenario.)
Cytat ten podkreśla wszechstronność metafor filmowych w rozwiązywaniu złożonych problemów społecznych. Blomkamp podkreśla, jak pewne tematy, początkowo zakorzenione w określonych kontekstach, takich jak apartheid, mogą ewoluować, aby reprezentować szersze wyzwania społeczne, takie jak imigracja i globalna nierówność. Jego możliwości adaptacyjne oferują twórcom filmowym potężne narzędzie prowokujące do myślenia, rozwijające empatię i wywołujące rozmowy na temat różnych scenariuszy. Dobrze skonstruowana metafora działa jak pomost łączący różnych odbiorców, tłumacząc abstrakcyjne kwestie na namacalne narracje – czyniąc niewidzialne widocznym, a złożone zrozumiałym.
