Elvis i ja byliśmy bardzo dobrymi przyjaciółmi. Byliśmy tak dobrymi przyjaciółmi, że w dniu jego śmierci byłem pierwszą osobą, do której zadzwonił jego ojciec, aby poinformować mnie, co się stało.
(Elvis and I were very good friends. We were such good friends that, on the day that he passed, I was the first one his father called, to let me know what had happened.)
Ten cytat podkreśla głęboką osobistą więź i prawdziwą przyjaźń między Wayne'em Newtonem i Elvisem Presleyem. Podkreśla, jak ich związek przekształcił się poza status gwiazdy w szczerą przyjaźń i wzajemny szacunek. Refleksja Newtona ukazuje znaczenie przyjaźni w często ulotnym świecie sławy oraz pokazuje, w jaki sposób prawdziwi przyjaciele jako pierwsi dowiadują się o wydarzeniach zmieniających życie. Ta intymna anegdota stanowi przykład zaufania i bliskości, jaką łączyły ich osoby, a która przypomina, jak ważne są autentyczne kontakty między osobami publicznymi.
