Nawet podczas tworzenia przedmiotów, gdy tylko poczujesz, że powstaje jakieś rzemiosło, zdajesz sobie sprawę, że wszystko jest nie tak. Bo rzemiosło to tak naprawdę tylko fetysz. To zmarnowana energia. Chodzi o przedmiot, o jakąś przestrzeń, która nie ma nic wspólnego z człowiekiem.
(Even in making objects, as soon as you start to get the feeling that some form of craft is coming into place, you realize that everything is wrong. Because craft is really just a fetish. It is wasted energy. It's about the object, some space which has nothing to do with the human.)
Cytat ten zagłębia się w filozofię twórczości artystycznej i istotę rzemiosła. Podważa tradycyjny szacunek dla rzemiosła jako ostatecznego celu tworzenia sztuki lub przedmiotów, sugerując, że nadmierny nacisk na technikę może odwrócić uwagę od prawdziwego celu lub znaczenia. Idea, że rzemiosło może stać się fetyszem, sugeruje, że skupianie się na technicznej doskonałości lub powierzchownej estetyce może prowadzić do powierzchownego rozumienia sztuki, ignorowania głębszego ludzkiego ducha lub kontekstu stojącego za dziełem. Uznając, że rzemiosło to „marnowana energia”, cytat zachęca do bardziej autentycznego zaangażowania w proces twórczy – skupiania się na pomysłach, emocjach i ludzkim doświadczeniu, a nie tylko na formie fizycznej i sprawności technicznej. Zachęca artystów i twórców do spojrzenia poza estetykę na poziomie powierzchni i do rozważenia przestrzeni i relacji, jakie zachodzą w ich twórczości, być może sugerując, że znaczenie przedmiotu tkwi nie tylko w jego kunszcie, ale w jego związku z ludzką egzystencją lub percepcją. Ta perspektywa zachęca do ponownej oceny tego, co stanowi prawdziwy artyzm, kładąc nacisk na spontaniczność, autentyczność i konceptualność ponad to, co czysto techniczne, ostatecznie zakładając, że sztuka powinna wykraczać poza powierzchowność i odzwierciedlać głębsze ludzkie prawdy.
