Jednak ze względu na czystą bezmyślną daremność trudno było konkurować z nowo otwartym Frontem Południowym w północno-wschodnich Włoszech. Włochy, które z opóźnieniem przystąpiły do wojny po stronie Ententy, do listopada 1915 roku już czterokrotnie rzuciły swoją armię przeciwko znacznie liczniejszym siłom austro-węgierskim dowodzącym na wysokościach nierównej górskiej doliny, ale za każdym razem zginęły w rzezi; przed końcem wojny w dolinie Isonzo miało dojść do dwunastu bitew, w wyniku których zginęło około 600 000 Włochów.
(For sheer mindless futility, though, it was hard to compete with the newly opened Southern Front in northeastern Italy. Having belatedly joined the war on the side of the Entente, by November 1915 Italy had already flung its army four times against a vastly outnumbered Austro-Hungarian force commanding the heights of a rugged mountain valley, only to be slaughtered each time; before war's end, there would be twelve battles in the Isonzo valley, resulting in some 600,000 Italian casualties.)
Nowo otwarty Front Południowy w północno-wschodnich Włoszech stanowił ponury spektakl działań wojennych naznaczonych daremnymi próbami pokonania dobrze umocnionych sił austro-węgierskich. Pomimo przyłączenia się do Ententy pod koniec 1915 roku, Włochy przeprowadziły cztery agresywne ofensywy na zdradliwy teren, ale za każdym razem poniosły katastrofalne straty. Ten wzór powtarzających się niepowodzeń pokazał tragiczne konsekwencje błędnych obliczeń wojskowych we wrogim środowisku, ilustrując lekkomyślny charakter starcia.
W miarę postępu konfliktu w dolinie Isonzo doszło do oszałamiających dwunastu bitew, których kulminacją było około 600 000 ofiar armii włoskiej. Te nieustające walki, charakteryzujące się trudnymi warunkami i nieskutecznymi strategiami, uwypukliły tragiczne koszty I wojny światowej i zmagania, przed którymi stały Włochy, próbujące rozszerzyć swoje wpływy w chaosie Wielkiej Wojny.
