Bardziej pocieszające jest dla mnie myślenie o sobie jako o małej, niż o dużej. Myślę, że odziedziczyłem to po zwierzętach, zwłaszcza psach. Psy prowadzą skromne życie i nie żyją długo, a im częściej przebywasz w ich pobliżu, w pewnym sensie to akceptujesz.
(I find it more consoling to think of myself as little than to think of myself as big. I think I've gotten that from animals, particularly dogs. Dogs live such a modest life, and they don't live long, and the more you're around them, you kind of accept that.)
Cytat ten oddaje głęboką pokorę zakorzenioną w obserwacji prostego, bezpretensjonalnego życia zwierząt, zwłaszcza psów. Zwierzęta takie ucieleśniają formę życia wolną od ciężarów wielkości i zarozumiałości. Ich życie jest proste: jedzą, śpią, bawią się i powtarzają; ich potrzeby są minimalne i nie szukają uznania ani potwierdzenia poza swoimi bezpośrednimi doświadczeniami. Bycie świadkiem tej prostoty może być pouczającą lekcją dla ludzi, często uwikłanych w zawiłości i iluzje ważności, jakie zwykle przypisuje nam społeczeństwo. Autor odnajduje pociechę w zaakceptowaniu własnego, skromnego miejsca we wszechświecie, inspirowanego przemijającym, a zarazem autentycznym życiem zwierząt. Ta perspektywa zachęca do pokory i zadowolenia ze swojej wielkości i znaczenia, podkreślając wartość autentycznego życia i doceniania chwili obecnej. Uznanie, że zwierzęta, a co za tym idzie, ludzie, są istotami ulotnymi, podkreśla znaczenie pokory i skupienia się na istocie życia, a nie na jego powierzchownych osiągnięciach. Przyjęcie skromności może prowadzić do spokojniejszej egzystencji, wolnej od ciągłej pogoni za statusem i sukcesem materialnym. Ogólnie rzecz biorąc, cytat promuje światopogląd, który celebruje cnotę prostoty i cichą godność, jaką można znaleźć w akceptowaniu swoich naturalnych ograniczeń, inspirowany uczciwym, bezpretensjonalnym życiem psów i zwierząt w ogóle.
