Jestem dzieciakiem z New Hampshire, który jest całkiem normalny.
(I'm a kid from New Hampshire who's pretty normal.)
Cytat ten podkreśla poczucie pokory i wiarygodności. Głośnik podkreśla ich zwyczajność i bagatelizuje potrzebę wyjątkowości. Współbrzmi z ideą, że przyjęcie swoich korzeni i zaakceptowanie siebie jako normalnego może mieć moc, wspierając prawdziwe więzi i autentyczność. W świecie często mającym obsesję na punkcie wyjątkowości i wielkości taka prosta szczerość przypomina, że bycie wiernym sobie jest cenne.