Cytat ten podkreśla znaczenie samoświadomości i mentorstwa w rolach coachingowych. Prawdziwie skuteczny coach rozumie ograniczenia swojego wpływu i znaczenie przekazywania innym wiedzy i umiejętności, które umożliwiają rozwój wykraczający poza ich własny staż pracy. Idea, że ​​w idealnym przypadku coach powinien pracować z indywidualnymi osobami jedynie przez kilka lat, podkreśla wartość wspierania niezależności, a nie wzmacniania zależności. Podkreśla odpowiedzialność nie tylko za natychmiastowe rezultaty, ale także za kultywowanie przyszłego sukcesu osób poddawanych coachingowi. Koncepcja niepisanej zasady sugeruje, że coaching powinien być postrzegany jako przejściowa, zorientowana na cel relacja poświęcona długoterminowemu rozwojowi, a nie tylko poleganie na ciągłym nadzorze.

Z szerszej perspektywy filozofię tę można zastosować poza coachingiem sportowym lub zawodowym, ale także w mentoringu, edukacji lub przywództwie w różnych dziedzinach. Stanowi wyzwanie dla coachów i mentorów, aby zastanowili się, czy naprawdę ułatwiają rozwój, czy jedynie utrzymują kontrolę. Jeśli po kilku latach coach odkryje, że nie przekazał większości swojej wiedzy, może to oznaczać, że nie udało mu się osiągnąć swojego głównego celu: przekazania swojej wiedzy specjalistycznej.

Metafora „dawania wszystkiego, co możesz” również współgra z ideą spełnienia i uczciwości w Twojej roli. Oznacza to, że coaching dotyczy w równym stopniu osobistej odpowiedzialności, jak i wsparcia. Ostatecznie przesłanie zachęca do nastawienia na ciągły wkład – nawet jeśli wkład ten zakończy się, gdy podopieczni będą w stanie samodzielnie stanąć na wysokości zadania i być gotowi do przekazywania wiedzy innym. Taki cykl zapewnia trwałość i ciągłą ewolucję umiejętności i mądrości z pokolenia na pokolenie.

---Daley Thompson---