Jeśli prosisz swoje dzieci o ćwiczenia, lepiej też to zrób. Praktykuj to, co głosisz.
(If you're asking your kids to exercise, then you better do it, too. Practice what you preach.)
Cytat podkreśla znaczenie dawania przykładu, zwłaszcza jeśli chodzi o nauczanie innych wartości i nawyków, zwłaszcza dzieci. Sugeruje, że rodzice i opiekunowie powinni ucieleśniać zachowania i dyscyplinę, jakie chcą widzieć u swoich dzieci, w przeciwnym razie ich słowa stracą wiarygodność. Kiedy dorośli poprzez swoje działania wykazują zaangażowanie na rzecz zdrowego stylu życia, z większym prawdopodobieństwem motywują swoje dzieci do pójścia w ich ślady. Zasada ta wykracza poza ćwiczenia fizyczne; odnosi się do uczciwości, życzliwości, etyki pracy i innych cnót. Dzieci są bystrymi obserwatorami i często naśladują zachowania, które widzą w domu – niezależnie od tego, czy są dobre, czy złe. Jeśli rodzice żądają uczciwości, ale regularnie oszukują, dzieci prawdopodobnie przyjmą podobny wzorzec. I odwrotnie, modelowanie pożądanych zachowań tworzy spójne środowisko sprzyjające rozwojowi i uczeniu się. Uczy także odpowiedzialności; przyznanie, że czyny mówią głośniej niż słowa, świadczy o uczciwości i dojrzałości. Praktykowanie tego, co głosi, buduje zaufanie i szacunek w więziach rodzinnych i poza nimi. Przypomina, że prawdziwy wpływ wynika z żywego przykładu, a nie ze zwykłych instrukcji. Wcielając w życie zasady, których chcą, aby dzieci się uczyły, dorośli nie tylko uczą skuteczniej, ale także rozwijają własną uczciwość. Ostatecznie cytat podkreśla, że przywództwo zaczyna się od samoświadomości i samodyscypliny, przypominając nam, że czyny często mówią głośniej niż słowa i że jesteśmy odpowiedzialni za kształtowanie zachowań następnego pokolenia poprzez nasze własne postępowanie.
