Ten cytat Jamesa Saltera oddaje nieodłączny związek między pisarzami a istotą ruchu, eksploracji i obserwacji. Pisarze często znajdują się na peryferiach społeczeństwa, patrząc na świat z wyjątkowego punktu widzenia, który wymaga poczucia oderwania i dystansu. Ta perspektywa z zewnątrz umożliwia im dostrzeżenie szczegółów, które inni mogliby przeoczyć, i wplata te spostrzeżenia w swoje narracje. Metafora bycia wygnańcem wybrzmiewa głęboko – pisarz rzadko jest w pełni zakorzeniony w jednym miejscu, często kieruje się wrodzoną ciekawością lub chęcią zarejestrowania niezliczonych aspektów ludzkiego doświadczenia. Ruch staje się naturalnym przedłużeniem ich procesu twórczego, napędzając inspirację i zapewniając świeże perspektywy, które ożywiają ich pracę. Podróż w tym kontekście to nie tylko fizyczne przemieszczenie, ale metafora eksploracji intelektualnej i emocjonalnej; poszerza horyzonty i wzbogaca opowiadanie historii. Kreatywność kwitnie wśród zmian i niepewności, a dzięki ciągłemu poszukiwaniu nowych środowisk i doświadczeń pisarze pielęgnują głębsze zrozumienie świata, co z kolei pogłębia ich opowiadanie historii. Ta ciągła podróż wpisuje się w pogląd, że sztuka i życie przeplatają się w ruchu, a bycie pisarzem oznacza korzystanie z płynności doświadczenia. Cytat podkreśla, jak ważna w tym rzemiośle jest mobilność i poczucie odmienności, ostatecznie kształtując pisarza jako wiecznego nomada goniącego za prawdą we wszystkich zakątkach globu i umysłu.