[Format przeceny]

Cytat ten oferuje przejmujący i nieco sardoniczny wgląd w to, jak społeczeństwo pod względem architektonicznym i społecznym zarządza procesem starzenia się i zapamiętywania. Nabożeństwa żałobne, zwykle organizowane dla uczczenia i upamiętnienia bliskich, którzy odeszli, są tu przedstawiane jako spotkania towarzyskie – analogicznie do przyjęć koktajlowych – dla osób starszych. Porównanie to sugeruje, że spotkania te, choć uroczyste i znaczące, służą również jako miejsce interakcji społecznych, wzmacniania społeczności, a być może nawet przejściowych form rozrywki pośród żałoby.

Analogia podkreśla kontrast pomiędzy nieodłączną powagą nabożeństw żałobnych a społecznym, nieco powierzchownym charakterem przyjęć koktajlowych. Podkreśla, że ​​starzejące się osoby często wielokrotnie angażują się w te rytuały, które stają się sformalizowanym zaangażowaniem społecznym, które przerywa ich życie. Taka perspektywa mogłaby skłonić do refleksji na temat rutynowego charakteru tych wydarzeń i ich roli w nadawaniu struktury więziom społecznym wśród osób starszych, być może zapewniając komfort poprzez zażyłość.

Analogia ta może również w subtelny sposób komentować sposób, w jaki społeczeństwo jako całość radzi sobie z procesem starzenia się i utraty – zamieniając uroczyste okazje w wydarzenia społeczne, być może po to, aby pomóc w zbiorowym radzeniu sobie z żałobą. Na głębszym poziomie skłania do refleksji na temat śmiertelności, rutyny społecznej, życia społecznego osób starszych oraz tego, w jaki sposób praktyki kulturowe mogą znieczulać lub normalizować rzeczywistość starzenia się i śmierci. Ogólnie rzecz biorąc, cytat sprytnie ujął złożone niuanse społeczne w zwięzłej i zapadającej w pamięć metaforze, zachęcając nas do zastanowienia się nad rolą, jaką te rytuały odgrywają w strukturze starzejących się społeczeństw.

---Harold MacMillan---