W swojej powieści „Lacuna” Barbara Kingsolver ilustruje, w jaki sposób wspomnienia mogą być złożone i wieloaspektowe. Zamiast zanikać i stać się bardziej delikatnym, niektóre wspomnienia mogą stać się ostrzejsze i bardziej bolesne, podobne do krawędzi noża. Ta perspektywa podkreśla trwałą naturę niektórych przeszłych doświadczeń, sugerując, że czas nie zawsze leczy wszystkie rany.
Wgląd Kingsolver zachęca czytelników do refleksji nad własnymi wspomnieniami i tym, jak wpływają one na ich obecne życie. Idea, że wspomnienia mogą zachować swoją intensywność lub nawet stać się bardziej ostra, podkreśla skomplikowany związek między przeszłością a stanem emocjonalnym, przypominając nam, że niektóre doświadczenia pozostają długo po ich wystąpieniu.