Semantyka, czyli nauka o znaczeniu, pozostała nierozwinięta, natomiast fonetyka poczyniła szybkie postępy, a nawet zajęła centralne miejsce w naukowym badaniu języka.
(Semantics, or the study of meaning, remained undeveloped, while phonetics made rapid progress and even came to occupy the central place in the scientific study of language.)
Cytat ten podkreśla fascynującą obserwację historyczną dotyczącą rozwoju językoznawstwa. Sugeruje to, że wczesne wysiłki naukowe faworyzowały fizyczne aspekty języka, takie jak dźwięki, nad abstrakcyjne badanie znaczenia. Nacisk na fonetykę odzwierciedla okres, w którym zrozumienie produkcji mowy i akustyki było postrzegane jako brama do rozszyfrowania samego języka. Jednak ta zmiana podkreśla również znaczenie semantyki, badania znaczenia, na którym często nie skupia się bezpośrednio, ale który ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia, w jaki sposób ludzie komunikują złożone idee. Dynamika między dźwiękami fizycznymi a znaczeniami abstrakcyjnymi w dalszym ciągu kształtuje badania językowe, pokazując, że oba są integralną częścią kompleksowego zrozumienia systemów językowych.
